 home Global Poll voor het meten van meningen  |
 Columns eerdere columns Guido Nijssen en Hans van Swoll schrijven voor Goed Uit Eten maandelijks een column. Hans van Swoll is werkzaam als restaurant recensent voor Wegener dagbladen Gelderland/ Overijssel |
OffertekaartHans van Swoll |
| Stel je wilt een nieuwe auto kopen, wat doe je dan? Je gaat naar de showroom je haalt een folder, je maakt een proefrit en uiteindelijk bestel je er één. De dealer vertelt je wat er allemaal standaard in de prijs wordt meegeleverd en zo nodig bestel je nog een aantal optionele extra's. De standaarduitvoering en de extra's legt hij keurig schriftelijk vast in een orderbevestiging. Na een tijdje levert hij de auto bij je af en wat blijkt: hij is niet zilvergrijs, maar donkerblauw; de linkerbuitenspiegel zit er niet aan; er is geen reserveband; en de afgesproken extra optie van de cd-speler is ook niet gemonteerd. Ik neem aan dat je niet tevreden zal zijn en daar dan wel iets van zegt. En stevig ook. Je zou het niet pikken. Hoe komt het dan dat je van een restaurateur bijna altijd alles wel pikt? Want als ik het bovenstaande autoverhaal voor het gemak vergelijk met de situatie in het restaurantwezen, hoe ziet dat er dan uit? Je komt binnen en je krijgt een menukaart onder je neus geschoven. Hierop staan de gerechten met een omschrijving van wat de restaurateur gaat leveren voor de daarachter vermelde prijs (de standaarduitvoering). Het kan zijn dat je nog een aantal wensen hebt (de optionele extra's). Bijvoorbeeld geen zout, geen paprika, de saus apart of de biefstuk van binnen rood. De bediening noteert dat allemaal keurig, maar als ze jouw bestelling uitserveren (de aflevering) kun je er donder opzeggen dat er wat aan ontbreekt. In de op de menukaart geroemde calvadossaus is geen spoor van calvados te ontdekken; in de salade zouden kappertjes moeten zitten, die met de beste wil van de wereld niet te vinden zijn. Onlangs zat ik in een van de Bilderbergen, daar ontbreekt de rouille bij de bouillabaisse en 'vergeten' ze gewoon de op de kaart aangekondigde geglaceerde groenten. Ik durf de weddenschap aan dat als je in een restaurant vijf achtereenvolgende dagen hetzelfde gerecht bestelt je steeds een verschillend bord voor je neus krijgt. Dat is net zoiets als vijf verschillende keren naar je eigen kapper gaan en er steeds met een ander kapsel vandaan komen. Als een restaurant in Amerika via een foto laat zien hoe een bepaald gerecht eruitziet dan heb je het als restaurateur ook maar zo te leveren, op gevaar af dat ze je anders wegens misleiding voor de rechter slepen. Vandaar dat een restaurant als McDonald's jou elke keer precies hetzelfde levert. Zowel in kwaliteit als in uiterlijk. Wereldwijd. Heel erg knap, daar zou de gemiddelde Nederlandse restaurateur eens een voorbeeld aan moeten nemen, in plaats van schamper de schouder op te halen. Om te beginnen zouden ze wat kookwekkers, wat weegschalen en een moderne elektronisch gestuurde oven aan moeten schaffen. Tot nu toe heb ik het nog maar alleen gehad over wat er 'vergeten' wordt. Het wordt erger, en de grenzen van oplichterij komen dan wel heel dicht in de buurt, bij de tweede categorie wanprestatie - de restaurateur besluit, zonder jouw goedkeuring, iets volstrekt anders te leveren dan hij met jou is overeengekomen. In plaats van een Volkswagen krijg je een Opel, of omgekeerd. In plaats van ossenhaas krijg je biefstuk; in plaats van carpaccio van ossenhaas krijg je carpaccio van rosbief; in plaats van gebakken aardappelen krijg je friet; in plaats van honing-thijmsaus krijg je rode-wijnsaus; in plaats van slagroom krijg je klop klop uit een spuitbus. Als je goed oplet gebeurt dit vaak, heel vaak. En de derde categorie wanprestaties is die van de overdrijving. De dealer belooft veel meer dan de auto waar kan maken: het benzineverbruik blijkt 1 op 12 in plaats van 1 op 18. Vertaald naar restaurantterminologie 'rijk gevulde vissoep' blijkt dan te bestaan uit wat stukjes wijting met mosselen en een goedkope Noorse garnaal. Als ik restaurantoutput vergelijk met de aankoop van een stofzuiger of een auto dan snapt iedereen mij altijd meteen. Zelfs als ik ze vergelijk met zulke ambachten als dokter, schilder of schoenmaker. Hoe komt het dan dat we van een restaurateur bijna altijd alles pikken? Is er wat aan te doen? Ja. Wij goeduiteters moeten de Nederlandse horeca heropvoeden. Door kritisch te zijn, door het steeds te zeggen als iets niet in orde is, of door het terug te sturen naar de keuken. Hij is toch de ondernemer die zo nodig een restaurant wilde beginnen? Als hij wil dat je voor 100% betaalt, zal hij ook voor 100% moeten leveren wat via zijn menukaart is afgesproken. Want de menukaart is zijn offerte, zijn catalogus. Dàt moet hij in ieder geval leveren. Ik geef toe dat is lastig als je juist trek hebt en je zit net gezellig. Maar als je het niet doet, ben jíj de schlemiel en neemt híj een loopje met je. Hoe ik het doe? Per tafel houd ik altijd één menukaart achter. Ik ben namelijk niet van plan zijn offerte uit mijn hoofd te leren. Als de gerechten geserveerd worden en iemand krijgt het vermoeden dat er iets niet in orde is, dan kijken we het even na. Makkelijk zat. En praat ook een stuk overtuigender. Moeten jullie voortaan ook doen. |
|
|
|
| Eerdere columns | ||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
| Recept v/d maand | ||
|
| Boek v/d maand | ||
|
