 home YvdS horecakleding  |
 Columns eerdere columns Guido Nijssen en Hans van Swoll schrijven voor Goed Uit Eten maandelijks een column. Hans van Swoll is werkzaam als restaurant recensent voor Wegener dagbladen Gelderland/ Overijssel |
Have you been served?Hans van Swoll |
| Wat zou iemand toch bewegen om een baan in het restaurantwezen te accepteren? Zijn het de geweldige verdiensten? Lijkt me niet echt. Is het de enorme hunkering naar contact met steeds maar weer ongeduldige medemensen? Kan ik me nauwelijks voorstellen. Is het een onbedwingbare lust tot bevrediging van de behoefte aan 'eigen, persoonlijke' klanten, die je onder alle omstandigheden in de watten wilt leggen? Zou kunnen, maar ik ben zulke nog niet tegengekomen. Of is het puur de onstuitbare drang om je vriendelijk en dienstbaar op te stellen? Ik geef toe, dit komt voor, zij het uiterst zeldzaam. Maar als het niet een van bovenstaande drijfveren is, wat is het dan wèl, dat zo'n 300.000 loonslaven (vol- en deeltijd bijelkaar) bezielt om zichzelf dagín daguít te confronteren met werk waar ze - duidelijk waarneembaar voor iedereen die op een terras plaatsneemt - geen zin in hebben? Je durft het haast niet te denken, maar zou het gemakzucht zijn of gewoon lamlendigheid? Om met een bord of een kop koffie te lopen, hoef je namelijk niet echt hele dagen op school te zitten, dus heeft de overgrote meerderheid van het personeel niet meer dan basisschool en in het allergunstigste geval een voortijdig beëindigde Mavo- of MBO-opleiding. De jongeren die wel gemotiveerd genoeg een echte horecavakopleiding afmaken (mbo of hbo) komen voor een belangrijk deel níét in de horeca te terecht. Daar zijn ze te slim voor. En die er wel in terecht komen, doen het dan nog voornamelijk in de hotellerie (zoals de buitenlandse). De goed opgeleide Nederlandse hotelmanager is immers een gewilde prooi voor buitenlandse hotelketens. De kans dat u een VWO-geschoold personeelslid achter een cafetariatoonbank, op een terras of in een restaurant tegenkomt is dan ook te verwaarlozen klein. Wordt het niet eens tijd voor Koninklijke Horeca Nederland of het Bedrijfschap Horeca en Catering grondige onderzoeken te entameren naar het opleidingsniveau van bedienend horecapersoneel en voor diepte psychologisch onderzoek naar hun werkmotieven? Volgens mij gaat het meeste bedienend personeel ervanuit dat ze uitsluitend nodig zijn als bewegende verbinding tussen uitgiftebuffet en klantenstoel. Waardoor hun kostenverhogende werk veelal ontaardt tot geërgerd bestelling opnemen en gedachteloos uitserveren en al tevreden zijn als ze bij dat laatste niet morsen. Dat er ook nog zoiets bestaat als productkennis, omgangsvormen, gastheerschap, mensen het gevoel geven dat ze welkom zijn en handige verkoopactiviteiten voor bijverkoop, komt niet eens bij ze op. Overigens, in dit verband zijn ook de bazen niet vrij te pleiten. Die laten het immers in het geheel afweten als het over interne training en opleiding gaat. Het is Nederland alweer een paar weken terrasweer en dan wordt een mens direct geconfronteerd met deze rampzalige menselijke factor in horecaland. Het Algemeen Dagblad riep een paar jaar geleden op ergerlijke horeca-ervaringen te sturen naar hun rubriek 'De kater van de week'. Dat is mooi, dat is loffelijk, het is goedkope en leuke bladvulling voor de krant, maar het helpt geen snars. Ten eerste denkt elke horecaondernemer die de artikelen leest, "oh, maar zo erg komt het bij mij niet voor". En ten tweede ontstaat er ook een soort gewenningsniveau: "zolang er zulke dingen elders gebeuren, valt het allemaal nog wel mee". Zoiets van, blij zijn als de trein maar twee minuten te laat komt in plaats van vijf. J. Rentes de Carvalho, de Hollandwatcher van Portugese herkomst, schrijft in 'Waar die andere God woont' dat 'voorkomendheid in de omgang beslist geen alledaags verschijnsel is in Nederland'. Hij neemt aan dat deze onbeholpenheid voortkomt uit misplaatste verlegenheid of uit schaamte. Als een Nederlander de neiging krijgt vriendelijk te worden, zal hij dit gauw toedekken met een ruwe bolster of een laag saaie degelijkheid. Ik heb me laten vertellen dat filosofen en historici aannemen dat ons 'vrij en onverveerd' gedrag - wat gemakkelijk overgaat in onbeschoftheid - terug te leiden is naar de Middeleeuwen. Aan het eind waarvan in ons land, in tegenstelling tot langduriger feodaal bestuurde staten, al snel een grote en sterke burgerij ontstond. Hierin was ruimte voor een vroege ontwikkeling van het individualisme; voor het gevoel dat niemand minder is dan een ander en dat niemand zich door een ander 'de wet hoeft laten voorschrijven'. Juist dit onbewuste nationale gevoel maakt dat zelfs in servicegerichte beroepen vrijwel niemand bereid is zich ook daadwerkelijk dienstbaar op te stellen. Zou dat de reden zijn dat een slonzig gekleed jongmens, met vuile nagels en een chagrijnig gezicht tegen mij op een terras zegt: "Zegt u het maar!" en een keurig geklede oudere dame in zo'n oude feodale staat als de Verenigde Staten vriendelijk vraagt "Can I help you?" Ik kan echt geen enkele andere reden bedenken. Jij? |
|
|
|
| Eerdere columns | ||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
||
|
| Recept v/d maand | ||
|
| Boek v/d maand | ||
|
